Een poezenfeest

Zoals ik hier al aankondigde gaven we dit jaar voor de eerste keer een feestje voor Amélie haar vriendjes. Een poezenfeest! Amélie kon zich al een tijd verlekkeren op het feest want ze hielp mee met de voorbereidingen, van knutselen tot koekjes bakken.IMG_5315De papa kreeg een ‘kleine’ paniekaanval bij de gedachte dat er acht kleine kindjes in onze woonkamer zouden feesten. Een verjaardagsfeestje binnen stond bij hem gelijk aan vuile handen op onze witgeverfde muren en vijfjarigen die de zetel afbreken. Om de lieve vrede te bewaren werd er uiteindelijk besloten om een tent in de tuin te plaatsen. Het moest wel een relaxed feestje blijven waarbij de kinderen zich helemaal zouden kunnen uitleven. 🙂 We konden een feesttent lenen en huurden tafels, stoelen en een verwarmer want de dagen voor Amélie’s verjaardag waren koud en regenachtig. Gelukkig hadden de weergoden mij gehoord en werd het prachtig weer!

De tent werd aangekleed met slingers en pompons en ik maakte ook een ballonslinger waarbij ik de instructies volgde uit Ine’s boek ‘feest!’. Ik had verwacht dat het veel meer tijd zou vragen om zo’n slinger te maken dus dat viel reuze mee! De tafels werden voorzien van papieren tafellakens zodat de kindjes er ook op zouden kunnen tekenen.IMG_5313IMG_5311IMG_5306IMG_5302Door de verandering naar het zomeruur hoefde Amélie gelukkig niet al te lang te wachten op haar vriendjes. Al snel kwam het eerste poesje aangewandeld.DSC_9031Amélie werd nog snel geschminkt en de kindjes mochten bij aankomst een poezendiadeem kiezen en kregen een poezensnoet als ze daar zin in hadden. De poezenoortjes van de meisjes kregen de nodige glitters en bloemetjes. Voor de jongetjes in het gezelschap maakte ik een piratenversie (met een ankertattoo en een doodskop op de oren getekend) en een indianenversie (met een veertje en pijltjes op de oren). DSC_9047DSC_9080’s Morgens was Amélie met haar papa mee naar de winkel gegaan zodat ik snel alles voor de speurtocht had kunnen verstoppen. Een eerste brief liet ik achter op de feesttafel. Toen iedereen geschminkt was las ik de brief voor in de tuin:IMG_5300Zoals ik stiekem gehoopt had waren de kinderen helemaal mee met het verhaal en stelden ze zich nauwelijks vragen bij het feit dat de poes kon schrijven en praten. Er waren acht kindjes dus had ik acht verstopplaatsen voorzien waarbij er telkens een zoekkampioen gekozen werd die het voortouw mocht nemen in de speurtocht. Eerst vonden de kindjes zakjes met hun naam op die ze dan elk mee op speurtocht konden nemen. Daarna vonden ze een doos koekjes en suikergoed om de koekjes mee te versieren. In de haag zat allerlei knutselgerief verstopt.DSC_9120DSC_9164Ik rekende erop dat de zoektocht om en al zowat een uur zou duren. Bij elke verstopplaats lag er een briefje van Minou met daarop en aanmoediging en af en toe een kleine opdracht zoals een liedje miauwen, hinkelen, de eerste letter van je naam zoeken op het briefpapier, enzovoorts. DSC_9215DSC_9251DSC_9174DSC_9187Daarnaast was er voor de eerste helft van de zoektocht ook telkens een schatkaart. Lag het aan mijn tekenkunsten of zijn ze gewoon nog te jong maar kaartlezen dat verliep niet echt vlotjes :-). Met de nodige aanwijzigingen geraakten ze er gelukkig wel. En daarna werd het eenvoudiger want Minou had in verschillende kleuren kattenpootjes achtergelaten die de weg wezen naar een verstopplaats. De kindjes volgden braaf de sporen (niemand die zich afvroeg waarom Minou’s pootafdrukken wel 10 keer zo groot waren als die van een gewone poes ;-)) en waren super enthousiast. Zo vonden ze nog botsballen, snoepjes en potloden met een gommetje eraan.

Aan het einde van de rit werden de kinderen beloond met een heus poezendiploma dat Minou voor ieder van hen had achter gelaten in de brievenbus. En er waren ook medailles die ze moesten zoeken tussen het struikgewas.DSC_9262IMG_5332Na zo’n uurtje speuren werden er eerst wat hongerige magen gestild met pannenkoeken. Daarna kon er geknutseld worden en werden de koekjes ook versierd.DSC_9291DSC_9300DSC_9317DSC_9352DSC_9356DSC_9357DSC_9396DSC_9394O ja, en tussendoor werden er natuurlijk ook nog cadeautjes uitgepakt!DSC_9435DSC_9481DSC_9581DSC_9579DSC_9574De niet hongerige kindjes kregen een zakje om hun koekjes in te bewaren zodat ze ze thuis konden oppeuzelen. De snoepkonten, mijn eigen dochter zoals je ziet, verorberden de koekjes ter plekke.

Ook al was de zoektocht dan al gedaan, vele kindjes bleven toch gewoon lekker verder zoeken. Ze wilden die Minou natuurlijk wel eens leren kennen. 🙂DSC_9596DSC_9638DSC_9603DSC_9611Drie uurtjes feesten bleek toch een beetje een uitputtingsslag maar al dat enthousiasme en die blije gezichten waren het meer dan waard! Vijf jaar is een fantastische leeftijd waarop je kindjes nog van alles kan wijs maken en ze voor het minste (over)enthousiast geraken! 🙂

Wij vierden nog tot ’s avonds verder met de familie en een moe maar tevreden poesje mocht aan het einde van de avond vijf kaarsjes uitblazen…

X Karlien

DSC_9687

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s